Είστε εδώ: Μπενίτσες Κέρκυρα οδηγός Ιστορία Μπενίτσες Ιστορία

Μπενίτσες Ιστορία

HΙστορία της Μπενίτσας ξεκινάει από την αρχαιότητα, τότε πρωτοκατοικήθηκε και σε αυτό συνετέλεσε κυρίως η παρουσία των πηγών και οι άφθονοι υδάτινοι πόροι με τους οποίους ευνόησε αυτό τον τόπο η φύση.
Είναι γνωστό οτι το 80% των νερών της Κερκυραϊκής γης βρίσκονται εδώ, πηγάζουν από τα ασβεστολιθικά πετρώματα των ορεινών όγκων των Αγίων Δέκα και του Σταυρού που περιβάλλουν την κοιλάδα.
Τα ερείπια των Ρωμαϊκών λουτρών αλλά και άλλες ανακαλύψεις αποδεικνύουν ότι όχι μόνον ήταν κατοικήσιμος τόπος αλλά και περιοχή με ιδιαίτερη σημασία για όλο το νησί.
Οι Άγγλοι στο διάστημα που κυριαρχούσαν στο νησί έχτισαν εδώ το υδραγωγείο τους, αλλά και οι Ρωμαίοι δεκάδες αιώνες πριν σίγουρα θα είχαν φτιάξει κάτι ανάλογο, άλλωστε ήταν γνωστή η μανία τους με τα έργα υποδομής όπως υδραγωγεία, δρόμοι κλπ
Το 1269 μ.χ έγινε απο τον Κάρολο Ανδεγαυό, Γάλλο βασιλιά της Σικελίας, η κατάληψη όλης της Κέρκυρας και ακολούθησε η λεγόμενη περίοδος των Ανδεγαυών, ήταν τότε που το νησί χωρίστηκε σε τέσσερα διοικητικά διαμερίσματα-περιοχές, τις Γύρου, Όρους, Μέσης και Λευκίμης, ονομασίες που ακούγονται ακόμα και σήμερα.
Στις μάχες που έγιναν τότε εκτός των άλλων είχαν λάβει μέρος και πλοία απο τη Γένοβα, ένα απ` αυτά βούλιαξε ανοιχτά του φρουρίου και όλοι οι ναύτες που διασώθηκαν κατέφυγαν στη στεριά, οι συνθήκες της εποχής τότε δεν τους επέτρεπαν την επιστροφή τους στην πατρίδα και έτσι παρέμειναν εγκλωβισμένοι και διασκορπίστηκαν στο νησί.
Μία λεπτομέρεια, πήραν όλοι το όνομα του καπετάνιου τους που λεγόταν Σπίνουλα....
Αυτή είναι μιά θεωρία σχετική με την καταγωγή των Σπινουλαίων, αληθινή η παραμύθι δεν είναι γνωστό, το σίγουρο είναι ότι είναι μια όμορφη ενδιαφέρουσα ιστορία!
Το 1537 οι Τούρκοι σε μιά από τις αρκετές αποτυχημένες προσπάθειες κατάληψης της πόλης της Κέρκυρας φεύγοντας πήραν μαζί τους 20000 άνδρες που τους πούλησαν σαν σκλάβους στα σκλαβοπάζαρα της Αιγύπτου.
Αυτό ήταν μία τεράστια ανθρωπιστική καταστροφή και κόντεψε να προκαλέσει τον αφανισμό ολόκληρου του νησιού αφού ξεκληρίστηκε σχεδόν ολόκληρος ο πληθυσμός και ερήμωσε η ύπαιθρος, δεν υπήρχαν πλέον χέρια να καλλιεργήσουν κυρίως τις ελιές που ήταν και το βασικό προϊόν του νησιού.
Οι Ενετοί, βλέποντας τον κίνδυνο έδωσαν προνόμια και γη σε όσους ήθελαν απο την τουρκοκρατούμενη τότε Ελλάδα να έρθουν και να εγκατασταθούν στην Κέρκυρα.
Έτσι δημιουργήθηκε ενα κύμα μετανάστευσης κυρίως απο την Ήπειρο, τη Στερεά Ελλάδα, την Πελοπόννησο αλλά ακόμη και την Κρήτη.
Η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων της Μπενίτσας προέρχονται απο αυτούς που ήρθαν και εγκαταστάθηκαν εδώ τότε, ονόματα δισύλλαβα όπως Ζωχιός, Μπέλλος, Μπόϊκος, Κοντός, Ναστούλης και άλλοι προέρχονται από την Ήπειρο και ειδικά το Σούλι, οι Μωραϊτες και αρκετοί άλλοι που το όνομα τους καταλήγει σε ..όπουλος από την Πελοπόννησο, επίσης υπάρχουν και μερικοί κάτοικοι με καταγωγή από την Κρήτη και αλλού...οι Ηπειρώτες στην μακρυνή καταγωγή αποτελούν το 70% του σημερινού πληθυσμού των Μπενιτσών.

Ονομασία

Υπάρχουν αρκετές υποθέσεις για την προέλευση της ονομασίας, οι περισσότερες μοιάζουν σαν παραμύθια που τα αφηγούνται οι παλιότεροι, μία από αυτές αναφέρει οτι το όνομα ανήκε σε κάποιο πειρατή που βγήκε γιά να θαυμάσει η για να αρπάξει από το μέρος, δεν έχει και τόση σημασία..ενώ άλλοι λένε οτι Μπενίτσες λεγόταν το καράβι του πειρατή!
Αυτή τη θεωρία την αναφέρουμε απλά για την ιστορία αφού μοιάζει περισσότερο με θρύλο που δεν έχει μάλλον καμμία σχέση με την πραγματικότητα.
Την πραγματική προέλευση του ονόματος μας τη δείχνουν καθαρά επίσημα κρατικά έγγραφα από την περίοδο ακόμη της κυριαρχίας των Ανδηγαυών και πριν την Ενετοκρατία, όταν από τον 13ο ακόμη αιώνα η περιοχή αναφέρεται σαν Πηνίτισσαι, λέξη που προέρχεται από την Αρχαιοελληνική λέξη Πηνιώ που σημαίνει τόπος πού έχει ποτάμια και γενικά σχέση με το νερό.
Πράγματι η Μπενίτσα πάντα ήταν πλούσια σε νερά και διαρέεται απο δυο μικρα ποτάμια αγκαλιασμένα μεταξύ τους που παλιά έβγαιναν στη θάλασσα εκεί που είναι τώρα η βάση του Λιμανιού.
Αργότερα η τοποθεσία Πηνίτισσαι παραφράστηκε με τα χρόνια σε Πηνίτσαι και τελικά στο σημερινό Μπενίτσες, απλά δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς το Πηνίτσαι έγινε Μπενίτσες.

Οι μύλοι και οι αρχές του 20ου αιώνα

Στις όχθες αυτών των ποταμιών λοιπόν και ειδικά αυτού που περνούσε ανάμεσα από τα σπίτια του παλιού χωριού, εγκαταστάθηκαν οι κάτοικοι κατά τον μεσαίωνα και αυτό το ποτάμι και οι πηγές του τους βοήθησαν να επιβιώσουν.
Χτίστηκαν Μύλοι κοντά στις πηγές, περίπου 22 στον αριθμό και το ποτάμι χρησιμοποιήθηκε σαν κινητήριος δύναμη αλλά και δρόμος για τις βάρκες που ανέβαιναν μέχρι πάνω μεταφέροντας πότε αλεύρι αλλά περισσότερο ελιές που έφερναν εδώ για άλεσμα από όλη σχεδόν την Κέρκυρα.
Πολύ αργότερα και κατά τις αρχές του 20ου αιώνα οι συνθήκες άλλαξαν, οι μύλοι δεν απέφεραν αρκετά ούτε και ήταν ικανοί να θρέψουν τον αναπτυσσόμενο πληθυσμό, έτσι οι κάτοικοι στράφηκαν προς την αλιεία αλλά και τη γεωργία με έμφαση στην καλλιέργεια εσπεριδοειδών, έτσι το ποτάμι που περνούσε μέσα απο το χωριό ήταν μάλλον εμπόδιο, μπαζώθηκε σε κάποιο σημείο η κοίτη και το ποτάμι ακολούθησε άλλο φυσικό δρόμο και εκβάλλει εκεί που σήμερα υπάρχει το ξενοδοχείο Ποταμάκι, η παλιά κοίτη του ποταμού έγινε δρόμος, αυτός που σήμερα είναι ο κεντρικός δρόμος του παλιού χωριού.
Δεν θα δει κανείς σήμερα τις εκβολές του ποταμού (τράφος κατά τη τοπική διάλεκτο) γιατί έχουν μπαζωθεί και έχουν μικρύνει σε τέτοιο βαθμό που να περνάνε απαρατήρητες.
Οι Μπενίτσες ήταν ανέκαθεν γνωστές για τα φρέσκα ψάρια τους, δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε και το γεγονός ότι και τα εσπεριδοειδή που έβγαιναν από αυτή τη γη, όπως τα πορτοκάλια (νεράτζια) και ειδικά τα μανταρίνια, είχαν μια μοναδική γεύση και νοστιμιά που δεν υπάρχει πλέον πουθενά, ήταν η ίδια η εύφορη γη που τα έκανε έτσι.
Δεν υπήρχε δέντρο και καρπός που να μην ευδοκιμούσε σε αυτή τη γη.
Δυστυχώς με την έλευση του τουρισμού τις δεκαετίες 70 και 80 και την αλλαγή στον τρόπο ζωής των κατοίκων η γη σιγά σιγά εγκαταλείφθηκε και σήμερα πέρα από μερικές πορτοκαλιές και μανταρινιές που χωρίς καμμία περιποίηση πεισματικά εξακολουθούν να βγάζουν τους καρπούς τους, δεν υπάρχει τίποτε.

Οι σημερινές Μπενίτσες

Σήμερα οι Μπενίτσες βρίσκονται σε μιά μεταβατική περίοδο, προσπαθούν να προσελκύσουν επισκέπτες καλύτερης ποιότητας αναβαθμίζοντας τις υποδομές και διατηρώντας το παραδοσιακό χρώμα που ποτέ δεν έχασαν.
Οι κάτοικοι ασχολούνται με τον τουρισμό αλλά πολλοί δεν ξεχνούν και την παράδοση της αλιείας ιδιαίτερα τους χειμερινούς μήνες.
Οι νεότεροι βέβαια έχουν τελείως διαφορετικούς επαγγελματικούς προσανατολισμούς, κυρίως προς επιστημονικούς κλάδους ευτυχώς, μιας και βλέπουν ότι ο τουρισμός πλέον προσφέρει πολύ περιορισμένες δυνατότητες, κάτι που δυστυχώς δεν μπορούσαν να προβλέψουν οι νέοι του 70 και 80.




Στις Μπενίτσες θα υπάρχουν πάντα φρέσκα ψάρια έτσι όπως βγαίνουν από τη θάλασσα...
Η θάλασσα στην περιοχή είναι γεμάτη από τα θαλάσσια φυτά που σχηματίζουν τα λεγόμενα λιβάδια της "Ποσειδωνίας", αυτό μπορεί να μην αρέσει στους κολυμβητές, αλλά το φυτό αυτό είναι υπεύθυνο τόσο για τα πολλά και ιδιαίτερα νόστιμα ψάρια, όσο και για τη μεγάλη καθαρότητα της θάλασσας.